و چه تنگ می شود

این کوچه ی به وسعت دریا

برای من

برای من که کوچه را

از خود بیشتر می خواستم

چه صبور می نشینند زخم ها

در قلب این کوچه ی تنها

که انتهایش همیشه

به درخشش چشمان تو ختم می شود

آغاز این کوچه از کجا بود

این آغاز در کدام زاویه ی ذهن من

آشیان کرده بود

و این هراس

نرسیدن به پایان

در کدامین خم کوچه

ذهنم را زخم  زده بود؟!

هر چه می رفتم

واژه یافتن بی معناتر می شد

چرا که در این کوچه واژه ها مر ده اند

و من ـ بی حد ـ در حال پوسیدنم

دیگر معصومیت چشمانت را از یاد برده ام

دیگر این کوچه نیز مرا به خود نمی خواند

روشنی این کوچه نیز فریبم می داد

روشنی که به هیچ ختم می شد.

گفتم : آهم ، ياور و غمخوار من باش

گفت : اين آهي كه مي بيني تو امشب

ذره ذره اشك چشمت ، قطره قطره خون رگهات

هستي ات را من گرفتم ، در خودم يكجا من امشب

گفتم : آهم ، از چه رو اينسان تو كردي؟

گفت : دل تنگ تو مي باشم من امشب

گفتم : آهم ، اين نباشد رسم ياري

گفت : ياري من بخواهم از وجود تو من امشب

گفتم : آهم ، خون و اشكم چرا خواهي گرفت؟

گفت : يارانت بگيرم از وجود تو من امشب

گفتم : آهم ، گر بگيري خون من ، گر بگيري اشك من

نيست بر آيينه اي آهِ من امشب !!!

گفت : آري ، من بگيرم خون تو ، من بگيرم اشك تو

من بگيرم تا بميرم در دلت يكجا من امشب

پ.ن: یک نفر عزیز این شعر من فک کنم اونیه که میخوای درسته؟

رازي نيست........

به سكوت چشمانم پنهان كنم!!

مي داني آيا ؟!