بگو ديگر نمي خواهي مرا تا راه خود گيرم بگو ديگر نمي جويي مرا تا ديگري جويم به خشم آلوده مي سازي نگاه پر فريبت را ولي هرگز نمي گويي به خشم خود خطاي من تو پنداري كه گر ترك من آشفته سر سازي ز عجز و ناتواني دامن از كوي تو مي گيرم؟ غرورم چون شكستي عشق من پر مي كند جايش و حتي نا اميد از عشق تو دامن نمي گيرم منم نيلوفر آبي كه هر سو آب مي بيند به لب لبخند بنشاند ميان آب بنشيند منم آن موج سر گردان كه هر سو باد مي خيزد دل ديوانه اش را در نشيب باد مي بيند ولي نه .. ترك من هرگز نكن مي ميرم از هجرت عيان مي رانمت ليكن نهان مي خوانمت هر دم اين نوشته نه قافيه داره نه رديف نه هر چيزي كه بشه اسم شعر روي اون گذاشت ولي خوب يه چيزايي توش هست كه ميشه بهش گفت گذشته و همين گذشته شده حال و آينده ي زندگي من... پ.ن: الهي به صلاح آر كه نيك بي سامانيم، جمع دار كه بد پريشانيم. در زندگي مردن ناي گريزم نيست و توان رفتنم نيز. فرو ميروم در حجم سنگين مرگ مرگ نيز آواي غريبي دارد و زندگي را براي من بيگانه اي مي سرايد كه سالهاست با دستهايم آن را در زير خاك هاي گلدانهاي پوشالي ام خاك كرده ام. بگذار جاز ها بكوبند بگذار باران گام هاي شتابان عشقش را به جاده ها بسپارد من كه ديگر باز نمي گردم ديگر كسي صداي باز شدن پنجره ي چوبي اتاقم را نخواهد شنيد و براي كسي نيز تعريف نخواهد كرد! ديگر لبان ريشه هاي نرگسم به آبي تر نمي شود و او نيز مرگ را مي يابد ... سياهي اتاقم را دوست ميدارم كه مرگ را برايم زنده ميكند. راحت است در مرگ زندگي كردن و تو اي دوست چرا باور نداري؟؟؟ ===== ===== ===== ===== ===== زنده به گور جايي كه غم سكوت مي كند جايي كه مهر اشكش را مي ميراند جايي كه .... من ديگر از حضور مرگ هراسي ندارم و از اين چهار ديوار تنگ و از اين ذرات خاك كه به آنان خواهم پيوست من مرگ را دوست مي دارم و آن را زندگي خويش ساخته ام. مثل يك خواب سپيد مثل يك خواب بدون وزن و رنگ آمدي تو بي درنگ شب نشستم با تو سحران با تو شكفتم صبحدم؛ با شبنم و گل راز تو گفتم روزها از پي اين قصه گذشت گفتم كه تويي همدل؟ گفتي كه منم همدل گفتم كه تويي همراه؟ گفتي كه منم همراه گفتم به حقيقت كه من اينم... گفتم... تو شنيدي تو بريدي... گفتم چه كنم كه باز گردي؟ گفتي: ... گفتم چه كنم كه همدل و همراه باشي؟ گفتي: ... .... گفتم كه تو را خدانگهدار گفتي به سلامت .... .... سالها از پي اين قصه گذشت شب شكستم بي تو سحران بي تو شكستم صبحدم؛ با ياد تو در آيينه معرفت دوست شكستم من شكستم. به کویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم به دل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم تو کوته دستیم می خواستی ورنه من مسکین به راه عشق اگر از پا در افتادم به سر رفتم نیامد دامن وصلت به دستم هر چه کوشیدم ز کویت عاقبت با دامنی خونین جگر رفتم حریفان هر یک آوردند از سودای خود سودی زیان آورده من بودم که دنبال هنر رفتم ندانستم که تو کی آمدی ای دوست،کی رفتی به من تا مژده آوردند،من از خود به در رفتم تو قدر من ندانستی و حیف از بلبلی چون من که از خار غمت ای تازه گل خونینه پر رفتم مرا آزردی و گفتم که خواهم رفت از کویت بلی رفتم ولی هر جا که رفتم در به در رفتم به پایت ریختم اشکی و رفتم،در گذر از من از این ره بر نمی گردم که چون شمع سحر رفتم تو رشک آفتابی کی به دست سایه می افتی؟ دریغا آخر از کوی تو با غم همسفر رفتم " هوشنگ ابتهاج " پ.ن: اینو من نوشتم فقط برای تو ....
نوشته شده در شنبه بیست و نهم تیر 1387ساعت
1:38 توسط چی چی نی| |
نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم تیر 1387ساعت
13:10 توسط چی چی نی| |
نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387ساعت
23:27 توسط چی چی نی| |
نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر 1387ساعت
20:45 توسط چی چی نی|
